Rozłam w PiS nie musi osłabić prawicy.
PiS plus minus Mateusz Morawiecki – czy to może być równanie na odsunięcie Donalda Tuska i jego ekipy od władzy w wyborach roku 2027? W miarę, jak opadają emocje po rozłamie na prawicy, taki scenariusz wydaje się coraz bardziej możliwy. I to z kilku powodów.
Po pierwsze, po stronie wyborców starego, dobrego PiS z lat 2015–2023 i tak dominuje dziś emocja antytuskowa. Przekonanie zaś, że obecny rząd prowadzi Polskę na manowce, wygasza impet rozwojowy i demoluje instytucje państwa, jest zdecydowanie silniejsze od irytacji na zdradę/wypchnięcie (niepotrzebne skreślić) Morawieckiego z PiS. Maślarze i harcerze mogą więc sobie wymyślać, ile tylko chcą, od „zdradzeuszy” albo „intrygantów” (właściwe podkreślić). Ale nie wydaje mi się, by ich wyborcy mieli się z tego powodu śmiertelnie obrazić na jednych albo drugich jednocześnie i zostać na przyszłoroczne wybory w domu. To nie ten moment. Mobilizacja będzie wielka, bo wielka pozostaje stawka gry o Polskę. Dotychczasowe poparcie dla Zjednoczonej Prawicy odwzoruje się zaś przyszłej jesieni w słupkach obu PiS-ów w całości. Otwarta pozostaje tylko kwestia, w jakich proporcjach.
Ktoś powie, że to oznacza stratę stanu posiadania w parlamencie, bo przecież polski system wyborczy premiuje ugrupowania duże. Niby tak. Ale z drugiej strony ostatnie trzy lata od wyborów 2023 roku pokazały, że można być (tak jak PiS) największym i jednolitym ugrupowaniem, tylko… co z tego? Ostatecznie brak sejmowej większości i tak skazuje taką opozycję na rolę żenującego olbrzyma safanduły, który może tylko bezradnie przyglądać się, jak tuskowcy odmawiają mu nawet prawa do własnego wicemarszałka, po kolei zdejmują immunitety kolejnym posłom i nękają prokuraturą i sądami, kogo tylko chcą. Wniosek? Lepsza nawet najbardziej chybotliwa, niespójna i pokłócona, ale jednak większość niż wrażenie spoistości ugrupowania, które jest w mniejszości.
Keep calm and carry on
I tak dochodzimy do kolejnej lekcji z sukcesu Tuska w roku 2023. Ileż tam było wtedy kłótni o to, czy iść razem, czy jednak rozpisać się na lewicę, liberałów i centrystów. Oni się wtedy rozpisali i wygrali. Bo okazało się, że ludziom trzeba dać wybór. Tak, by mogli zagłosować na Włodzimierza Czarzastego albo Szymona Hołownię w przekonaniu, że jednak nie głosują na Tuska. Choć przecież było wiadomo, że na koniec i tak popierają obecnego premiera, który przepędzi PiS-owców. Wydzielenie Morawieckiego daje szansę na takie łowienie głosów w różnych nieoczywistych miejscach – od mitycznego centrum po lewicę patriotyczną. A i po stronie PiS-u ułatwi taktycznemu sojuszowi kaczystów i Suwerennej Polski większy radykalizm potrzebny do skutecznego wojowania z obiema Konfederacjami.
Wiele wyjaśni się jeszcze przed startem jesiennego sezonu politycznego, gdy sondaże się trochę utrzęsą, a emocje uspokoją wraz z coraz wcześniej zachodzącym słońcem i coraz zimniejszymi porankami. Ale to jeszcze za chwilę. Na razie obóz nietuskowy powinien trzymać się starej sprawdzonej zasady: „Keep calm and carry on”, czyli po polsku – jak to mawia charyzmatyczny duchowny z Torunia – „Alleluja i do przodu”.
Źródło: Tygodnik Solidarność | Autor: Barbara Sadowska | Licencja: Tygodnik Solidarność | Rafał Woś
Źródło: Tygodnik Solidarność
Benefity: Warto być członkiem związku
+ 48 32 757 23 35
Adres: Polska Grupa Górnicza
40-039 Katowice ul. Powstańców 28